Anneler Günü gelince insanın aklına önce kendi anası gelir… Sonra neneleri, geçmişi, çocukluğu gelir gözünün önüne… Benim aklıma da hep o eski zamanın vefakâr kadınları gelir. Ellerine hamur kokusu sinmiş, yüzlerinde yorgunluk olsa da gönülleri geniş kadınlar…
Toprak damlı evlerde büyüdük biz. Sabah ezanı okunmadan uyanılırdı. Nenelerimiz tandırı yakardı, sıcacık lavaş tapardı. O sıcak ekmeğin kokusu hâlâ burnumda… Çocuklar başına toplanırdık; bir tas yoğurt, biraz peynir, taze yumurta… Şimdi en pahalı sofralarda bile o tadı bulamıyorum. Çünkü o zamanın tadı başkaydı, bereket vardı.
Evin büyükleri ineği, öküzü, camışı alıp çöle giderdi. Kadınlar komşularla çabaya çıkardı. Sırtlarında uşağlar, dillerinde maniler, türküler… Yorulurlardı ama şikâyet etmezlerdi. Şimdi düşünüyorum da o kadınların sırtında sadece çocuk değil, hayatın yükü varmış. Ama yine de yüzlerinde sabır vardı, şükür vardı.
Babalarımız buğday biçerdi, patosta savururdu. Tarlalar bereket kokardı. Hele benim memleketimin kavunu, karpuzu, domatesi… Bir de başını kaldırınca karşında duran heybetli
Ağrı Dağı… İnsana güven verirdi sanki.
Akşam olunca herkes bir araya toplanırdı. Yemek yenirdi, tulumbadan su çekilirdi, ocakta çay kaynardı. Reçeller çıkardı, kıtlama şeker olurdu, yanında eski gofretler… Biz çocuklar da beştaş oynardık, isim-şehir oynardık. Şimdi düşünüyorum da ne kadar fakirmişiz deseler inanmazdım. Çünkü gönlümüz zengindi.
Şimdi her şey kolaylaştı. Ekmek fırından geliyor, yoğurt marketten alınıyor, çamaşırı makine yıkıyor. Ama insanlar daha çabuk yoruluyor, daha çabuk kırılıyor. Eskiden bir üşütürdük, bir terleyince geçerdi. Şimdi küçücük şeyde hastalanıyoruz. Çünkü belki de o zaman hayat daha doğaldı, insanlar daha gerçekti.
Eskileri neden özlüyoruz biliyor musunuz?
Çünkü o zaman sevgi gösteriş değildi…
Komşuluk çıkar için değildi…
Vefa vardı, haya vardı, saygı vardı. İnsan insanın derdini gerçekten hissederdi.
Belki de bugün en çok özlediğimiz şey; çocukluğumuz değil, o samimi insanların olduğu zamanlardır…
Başta rahmetli anam olmak üzere, toprağa verdiğimiz bütün anaları rahmetle anıyorum. Hayatta olan annelerimizin de kıymetini bilelim. Çünkü anne gidince insanın içindeki bir ömür susuyor…
Yorumlar
Kalan Karakter: