Babam! Bakışı yeterdi gereksiz söze...

Babamla aramızda sözcüklerden önce bakışlarla kurulmuş bir bağ vardı.  Konuşmadan anlaşmanın mümkün olduğuna inanırdı.  Evde her şey yerli yerindeydi; zaman kendi ritminde akardı. Bakışlar aynı cümleyi kurardı: Hayat, adını koymadan da taşınabilir. O bakışta ne nasihat vardı ne de yüksek sesli bir öğüt. Acıyı anlatmayı değil, taşımayı bilirdi. Kayıplarını saymaz, eksiklerini sergilemezdi. Dünya can yakıyorsa, bunu bağırarak değil, omzunu biraz daha dik tutarak karşılamak gerektiğini sezdirirdi. Hayat sertti. Bunu bilirdi. Ama o sertliği sessizlikle dengelerdi. Olan biteni uzun uzun anlatmaz, yaşadığını cümlelere bölmezdi. Parmaklarının bıraktığı izlerden, duruşundaki ağırlıktan anlardım neye kızdığını, neyi içine attığını. Sözcükler çoğu zaman fazlalıktı; bakmak yeterdi. Bugün herkes konuşuyor. Herkes her acının adını koymak, her yarayı görünür kılmak istiyor. Oysa bazı acılar vardır; adını koyduğun an eksilir, paylaştığın an hafifler ama derinliğini yitirir.  Babamın sessizliği biraz da bundandı: Acıyı korumak. Onu harcamamak. Onunla ilgili hafızamda en çok sözler değil, bakışlar kaldı.  Bir eşiğin önünde dururken, bir an durup iç çektiğimde, ya da hiçbir şey olmamış gibi çayımı yudumlarken… İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR Her seferinde derin bskışlarını hatırlarım. Ne çok sözük vardı bakışlarında. Şimdi dönüp baktığımda, o sessiz terbiyenin ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anlıyorum. Gürültülü bir çağdayız; herkesin birbirini bastırdığı, acının bile hızla tüketildiği bir çağda. Oysa bazı hayatlar gösteri kaldırmaz. Bazı acılar ışıkta solar. Bazen tek bir bakış, bütün cümlelerden daha ağırdır. Daha sahici. Daha kalıcı. Bana babamdan kalan tek miras ..